روزها می گذره و ذره ای از علاقه من به سیبم کم که نمیشه زیادتر هم میشه. من به این نتیجه رسیدم که تو این دنیای وانفسا من نوعی به یه تکیه گاه محکم نیاز دارم.

البته هممون فکر می کنیم که داریم. ولی بعد که روش متمرکز می شیم می بینیم که نه. این اون نیست. هی ضربه می خوریم. این را واسه خودمون شکست می دونیم. اه دیدی باز سرم گول رفت.

اما حالا بعد از چندین سالی که از عمر سیب و هویج می گذره کاملا مطمئن شدم که سیب تنها تکیه گاه و هم راه اول و آخر منه. چرا که تو سختی و راحتی. خوشی و ناراحتی همیشه با منه. چرا که سیبمه.

سیب میوه بهشته. سیب درمون درد. سیب عشق هویجه. سیب خوشمزه ترین میوه دنیاست.

سیب من... همیشه شاد باشی پیش هویجت.